Finally. Today I ran to the Fedex to grab my package from them. I just came back to Singapore and hadn't been here for 3 weeks. Last time, they destroyed my package. Didn't want that to happen this time because...
Its my own book! Finally the first one is finished and printed. It was quite an effort to get it out, but now its done! And the effort is over... oh no... its on continuing the second one! If that one is finished, then maybe there is a rest.
It looks pretty good!
บางครั้งผมจะได้ยินคำถามเวลาไปงานแลกเปลี่ยนความรู้กับวง ScrumMaster ว่า ทำไงดี ทีมไม่เปิดใจให้ เข้าถึงทีมยาก ตอนผมนั่งในวงนั้น ผมก็ไม่รู้จะตอบยังไง เพราะผมไม่มีปัญหานี้ วันก่อน มีเพื่อนร่วมงานให้ feedback ผมว่า ผมมีพลังพิเศษ ทำให้คนไว้ใจ อยากเข้ามาปรึ
วันหนึ่ง มีเด็กน้อยคนหนึ่ง กำลังจะขึ้นเครื่องบิน เด็กน้อยร้องไห้กระจองอแง อยู่ตรง security check เพราะว่าปลาทองที่เค้าจับมาได้ 2 ตัวนั้น ไม่สามารถเอาขึ้นเครื่องได้ เพราะมีน้ำอยู่ ยิ่งเด็กร้องนาน พ่อแม่ก็ยิ่งเครียด แล้วก็
วันก่อน มีเพื่อน ScrumMaster โทรมาให้ช่วยคิดท่า retro สำหรับเติมไฟให้กับทีม (ใครอยากรู้บ้างยกมือขึ้น ^-^/) ก็เลยแชร์ที่นึกออกเร็ว ๆ ไปสองท่า หนึ่งในนั้นคือการโยงจาก boring tasks ไป purpose เริ่มจากให้สมาชิกแต่ละคนเอากระดาษ A4 แนวนอนมาแผ่นนึ
ย้อนกลับไปปี 2013 มันเป็นเวลา 3 เดือนก่อนที่ผมจะตัดสินใจด้วยกันกับภรรยาว่าจะมีลูก แม่ยายคุยกับเราสองคนว่า… แม่ยาย: อายุก็เยอะขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ ถ้าจะมี ก็ต้องมีตอนนี้แหละ ช้ากว่านี้ พอแก่ตัวไป มันจะมีผลกับพั