เอื้อมไปคว้าดาว
หลายคนอยากประสบความสำเร็จ องค์ประกอบที่สำคัญที่จะทำให้เราประสบความสำเร็จได้นั้น คือการที่เราสามารถสร้างผลงานที่มีคุณภาพสูงออกมาได้อย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่สร้างได้แค่เป็นครั้งคราวนะ ลูกฟลุ๊คแบบนั้นเพียงพอแค่สำหรับมือสมัครเล่น ถ้าจะเลี้ยงปากท้องยึดเอาเป็นอาชีพได้ เราต้องสร้างผลงานคุณภาพได้อย่างสม่ำเสมอ ความน่าเชื่อถือจากผลงานที่เราเคยมา จะเป็นตัวกำหนดราคาของงานถัดไปของเรา
แล้วเราจะสร้างผลงานคุณภาพสูงอย่างสม่ำเสมอได้อย่างไร
ตอบง่าย ๆ คือต้องฝึกฝน แต่ตอบยาว ๆ เราต้องเข้าใจกระบวนการที่สมองเราสร้าง muscle memory ก่อน
วันก่อนชวิน (ลูกชายวัย 11 ขวบของผม) สอนวิธีผ่านด่านในเกม Geometry Dash
พ่อต้องเล่นโหมดปกติหนึ่งรอบก่อน
พอตายแล้วค่อยไปเล่นในโหมดฝึกฝนให้ผ่านสองรอบ
แล้วค่อยกลับมาเล่นโหมดปกติอีกรอบ
ทำแบบนี้ไปทุกวันเดี๋ยวก็ผ่าน
รู้จักกับ Geometry Dash (gd)
สำหรับใครที่ไม่เคยเล่นเกมนี้ gd เป็นเกม ที่ไม่ซับซ้อน มีปุ่มเดียวให้กดคือกระโดด หน้าที่เราคือกระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง (บ่อยครั้งจะลงจังหวะเพลงด้วย) เกมมีด่านต่าง ๆ ยากง่ายต่างกันให้เล่นเกือบ 20 ด่าน
นอกจากนี้ผู้เล่นทุกคนสามารถสร้างด่านของตัวเอง แล้วโพสต์ไปให้คนอื่น ๆ เล่นได้ ด้วย ทำให้เกมนี้มีด่านจากผู้เล่นสร้างเองมากมายนับไม่ถ้วนให้เล่น
สำหรับบางด่านที่ยาก ๆ มันยากจริง ๆ นะ ยูทูบเบอร์บางคน ฝึกกันเป็นเดือน กว่าจะเล่นผ่านได้ เช่นด่าน Tidal Wave เป็นต้น
โหมดปกติกับโหมดฝึกฝนต่างกันตรงที่ หมดปกติถ้าตายก็เริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น ส่วนโหมดฝึกฝนเราจะ สร้างจุดเซฟที่ไหนก็ได้ ถ้าตายก็จะกลับมาเริ่มที่จุดเซฟ
ความต่างแค่จุดเล็ก ๆ จุดเดียวนี้ ทำให้ cost ของการเรียนรู้ ในโหมดฝึกฝนถูกลงมาก เพราะไม่ต้องเจอกับความรู้สึกเสียดายหรือผิดหวังเวลาพลาด และไม่ต้องเจอกับปัญหาว่ากว่าจะเล่นไปถึงจุดที่อยากจะฝึกก็ลืมไปหมดแล้วว่าเมื่อกี้คิดอะไรไว้
เล่นโหมดปกติหนึ่งรอบก่อน
สิ่งนี้เป็นเหมือนพรีเทส เพื่อเราจะได้เห็นชัด ๆ ว่า ณ ตอนนี้ ความสามารถเราทำได้แค่ไหนกันแน่
เล่นโหมดฝึกฝนให้ผ่านสองรอบ
เพื่อเก็บเกี่ยวการเรียนรู้ในทักษะนั้นอย่างเต็มที่ โดยไม่มีอารมณ์ หรืออุปสรรคใด ๆ มาขัดขวาง และทำซ้ำสองรอบ เพื่อให้ร่างกายเริ่มจดจำกระบวนการที่ถูก เพื่อให้คืนนี้เวลาเรานอน สมองจะได้สานใยประสาทจากทักษะใหม่นี้ลงไปบนสมองของเราจนมันกลายเป็นอัตโนมัติ
เล่นโหมดปกติอีกรอบ
เพื่อให้เราเห็นพัฒนาการหลังการฝึกฝนวันนี้ ซึ่งบ่อยครั้งเราก็จะเห็นว่าเราทำได้ได้ดีขึ้น และในบางวันเราก็อาจจะจะเห็นว่าเราแย่ลงนิดหน่อย อาจจะเพราะนอนไม่พอ เหนื่อย หรือเพราะเหตุผลอะไรก็ช่างมันเถอะ ถ้าโดยรวมมันค่อย ๆ ดีขึ้นก็พอแล้ว
ทำไปทุกวันเดี๋ยวก็ผ่าน
ชีวิตต่างกับเกมตรงที่ ตราบใดที่เรายังไม่ยอม เราก็จะไม่มีวันแพ้ ผมพบว่าพอฝึกฝนไปเรื่อย ๆ วันนึง ทักษะผมก็อยู่ในระดับที่สามารถผ่านด่านที่เคยยากได้อย่างง่าย ๆ ได้
ที่ผมเอาเรื่องนี้มาแบ่งปันก็เพราะว่า บ่อยครั้งผมเห็นคนที่พยายามจะประสบความสำเร็จ แต่ความพยายามมากมายกลับไม่ส่งผลอย่างที่ใจหวัง เพราะเขาไม่มีโหมดฝึกฝน เค้าไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองผิดพลาดได้ จะเพราะกลัวเสียหน้าหรือผิดหวังก็ตามแต่ ซึ่งสิ่งนี้กลายเป็นกำแพงกั้นไม่ให้เค้าพัฒนาทักษะและความรู้ไปในระดับที่สูงกว่าเดิม ดวงดาวที่ฝันใฝ่เลยยังคงอยู่ไกลเกินเอื้อมเรื่อยไป
บางครั้งภูมิปัญญาอันชาญฉลาด ก็อาจจะไม่ได้มาจากพ่อมดเขายาวเหมือนดัมเบิลดอร์เสมอไป บางทีอาจจะมาจากเด็กตัวเล็กเล็กตาใสใสพี่กำลังจะเข้าสู่วัยรุ่นก็เป็นได้
ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนฝึกฝนต่อไปนะครับ
อ้างอิง
